Mit SPP DDP

Mit „Single Payment Platform Direct Debit Protocol” (SPP DDP)

Odróżnianie rzeczywistości bankowej od zmyślonej terminologii płatniczej

W pewnych kręgach tzw. „pośredników finansowych” coraz częściej spotyka się odwołania do rzekomego mechanizmu bankowego zwanego „Single Payment Platform Direct Debit Protocol” (SPP DDP), czasem rozszerzanego o określenia takie jak „Asseting Assessment Protocol”, „Deep Banking Transfer” czy „International Direct Download Settlement Method”.

Wyrażenia te są przedstawiane tak, jakby odnosiły się do zaawansowanej międzybankowej infrastruktury płatniczej, wykorzystywanej dyskretnie przez największe instytucje do transferów o wysokiej wartości poza konwencjonalnymi procedurami SWIFT. W rzeczywistości nie istnieje żaden uznany protokół bankowy tego rodzaju.

W IFB uważamy, że istotne jest odróżnianie prawdziwej infrastruktury finansowej od wymyślonej terminologii, której celem jest stworzenie pozoru instytucjonalnego wyrafinowania.

Brak oficjalnego uznania w systemie bankowym

Termin „Single Payment Platform Direct Debit Protocol” nie jest uznawany przez:

• SWIFT
• ISO 20022
• SEPA
• TARGET2 / T2
• Systemy płatnicze Rezerwy Federalnej
• CLS
• EBC
• BIS
• ramy bankowości korespondencyjnej
• dowolną uznaną infrastrukturę RTGS
• dowolny bank centralny
• jakikolwiek uregulowany system płatności

Żaden oficjalny zbiór zasad, podręcznik wdrożeniowy, standard SWIFT, specyfikacja ISO, ramy rozliczeniowe ani publikacja regulacyjna nie definiuje „SPP DDP” ani się do niego nie odnosi jako do uznanego mechanizmu rozliczeń. Ta okoliczność jest rozstrzygająca.

Legalne infrastruktury płatnicze są szczegółowo udokumentowane, ponieważ banki wymagają precyzyjnych standardów operacyjnych, zasad formatowania komunikatów, ram prawnych, procedur rozrachunkowych, kontroli płynności oraz obowiązków w zakresie compliance. System płatniczy, który nie posiada żadnej oficjalnej dokumentacji, nie jest systemem ukrytym. Jest po prostu systemem nieuznawanym.

SWIFT nie przekazuje środków pieniężnych

Jednym z najtrwalszych błędnych przekonań związanych z narracjami o SPP DDP jest wiara, że same komunikaty SWIFT przekazują środki lub umożliwiają bankom „pobieranie” pieniędzy z tzw. wspólnego rachunku.

To twierdzenie jest nieprawidłowe.

Jak wyjaśniono w artykule IFB na temat rachunków wspólnych, SWIFT jest w istocie bezpieczną międzybankową siecią komunikacyjną, a nie instytucją przechowującą środki ani silnikiem rozrachunkowym.

Komunikat MT103 stanowi wyłącznie dyspozycję płatniczą. Rozliczenie nadal wymaga:

• relacje bankowości korespondencyjnej;
• Korekty rachunków nostro/rachunków vostro;
• dostępność płynności;
• procedury uzgadniania;
• weryfikacja zgodności;
• rozrachunek w banku centralnym lub w systemie RTGS, o ile ma zastosowanie.

Żaden bank nie może ręcznie „pobrać” środków z nieokreślonej globalnej platformy wyłącznie dlatego, że istnieje komunikat SWIFT.

Dlaczego banki odrzucają takie wnioski

Gdy osoby fizyczne zwracają się do instytucji regulowanych z prośbą o realizację transakcji SPP DDP, banki z reguły nie mogą jej zrealizować, ponieważ:

1. terminologia nie jest rozpoznawana wewnętrznie;
2. brak ram operacyjnych;
3. brak procedury w zakresie compliance;
4. nie istnieje żaden system rozrachunku;
5. brak jest podstawy prawnej;
6. nie istnieje standardowy format komunikatu;
7. nie istnieje żadna uznana infrastruktura kontrahentów.

Nie oznacza to, że banki „ukrywają” system ani że rozumieją go wyłącznie „bankierzy wysokiego szczebla”. Oznacza to po prostu, że wnioskowany mechanizm nie należy do uregulowanej praktyki bankowej.

Iluzja „głębokiej bankowości”

Powracającym motywem w twierdzeniach dotyczących SPP DDP jest sugestia, że duże banki rzekomo prowadzą ukryte warstwy rozliczeniowe, niedostępne dla zwykłych pracowników.

Ta narracja często odwołuje się do:

• „Bankierzy poziomu 14”
• „serwery bankowości prywatnej” i serwery globalne”
• „płynność off-ledger” (bez zrozumienia, czym jest off-ledger)
• „humanitarne platformy transferowe” (utrwalony mit, rzekomo umożliwiający przeprowadzanie szczególnych operacji finansowych)
• „prywatne okna rozliczeniowe”
• „odbiorcy”
• „specjalne kody rozliczeniowe”

Pojęcia te nie są ani uznawanymi, ani błędnie interpretowanymi elementami międzynarodowej działalności bankowej. Należą do szerszego ekosystemu mitologii finansowej, często kojarzonej z oszustwami w zakresie monetyzacji, oszustwami polegającymi na wyłudzaniu opłat z góry, fałszywymi programami inwestycyjnymi i pseudosuwerennymi narracjami.

Rzeczywista infrastruktura płatności międzynarodowych

Legalne płatności transgraniczne są realizowane za pośrednictwem uznanych systemów, takich jak:

• komunikaty SWIFT;
• bankowość korespondencyjna;
• SEPA;
• usługi TARGET;
• sieci ACH;
• systemy RTGS;
• rozliczenia CLS;
• ramy ISO 20022.

Systemy te podlegają szczegółowej regulacji, są udokumentowane pod względem operacyjnym, poddawane audytowi i ujednolicone w skali globalnej.

Nie istnieją żadne ukryte systemy równoległe umożliwiające nieograniczone przelewy międzynarodowe poza procedurami AML, KYC, weryfikacją pod kątem sankcji, kontrolą płynności i weryfikacją rozliczeń.

Realia w zakresie Compliance

Współczesna bankowość funkcjonuje w ramach coraz bardziej rygorystycznych obowiązków w zakresie AML i CFT.

Każda transakcja, w której brak:

• wyraźny cel gospodarczy;
• możliwych do zidentyfikowania kontrahentów;
• uzasadnienie umowne;
• dowody pochodzenia środków;
• przejrzystość w zakresie zgodności z przepisami;

spowoduje zaostrzoną kontrolę albo wprost odmowę.

Dotyczy to w szczególności rzekomych „transakcji odbiorczych”, „rozrachunków humanitarnych”, „procedur pobierania” lub nieokreślonych przelewów przychodzących o wysokiej wartości.

Podsumowanie

„Single Payment Platform Direct Debit Protocol” (SPP DDP) nie jest uznanym protokołem bankowym, infrastrukturą rozrachunkową ani regulowanym mechanizmem płatniczym.

Jego terminologia wydaje się konstrukcją sztuczną, utworzoną z fragmentów autentycznego języka bankowego połączonych z fikcyjnymi pojęciami, których celem jest stworzenie iluzji ekskluzywności i instytucjonalnej tajemnicy.

W międzynarodowych finansach złożoność bywa mylona z wiarygodnością. Rzeczywiste systemy bankowe nie opierają się jednak na ukrytej terminologii, tajnych procedurach ani nieokreślonych protokołach. Opierają się na udokumentowanych standardach, nadzorze regulacyjnym, relacjach korespondencyjnych oraz prawnie wykonalnych ramach rozrachunku.

Tam, gdzie brak dokumentacji, standardów i uznania instytucjonalnego, najbezpieczniej jest przyjąć nie, że system jest tajny, lecz że system nie istnieje.