Informacje o ryzyku
Informacje o ryzyku
1. Informacje
Komunikacja z Klientami:
Niniejsza strona przedstawia w skrócie, w jaki sposób przepisy unijnej dyrektywy MiFID II rozróżniają klientów detalicznych i klientów profesjonalnych. IFB ma siedzibę poza UE i stosuje te przepisy jako standard referencyjny. Firma musi zapewnić, aby jej komunikacja ze wszystkimi klientami była rzetelna, przejrzysta i niewprowadzająca w błąd. Sposób, w jaki firma może komunikować się z klientami profesjonalnymi (w zakresie informacji o sobie, o swoich usługach i produktach oraz o wynagrodzeniu), może się jednak różnić od sposobu komunikacji z klientami detalicznymi. Zakres obowiązków firmy dotyczących poziomu szczegółowości, formy i terminu przekazywania informacji zależy ponadto od tego, czy klient jest klientem detalicznym, czy profesjonalnym. Informacje przekazywane klientom detalicznym podlegają wyższym wymogom niż informacje przekazywane klientom profesjonalnym. Dotyczy to w szczególności zrównoważonego sposobu przedstawiania informacji oraz ich kompleksowości z perspektywy klientów.
Karty informacyjne produktów:
Jeżeli IFB świadczy doradztwo inwestycyjne na rzecz klientów detalicznych, przekazuje informacje o produktach (na przykład dokumenty zawierające kluczowe informacje dotyczące pakietowych detalicznych produktów inwestycyjnych na podstawie rozporządzenia PRIIPs). Dokumenty te zawierają zrozumiałe przedstawienie odpowiednich szans i ryzyk związanych z instrumentem finansowym. Przekazywanie powiązanych dokumentów klientom profesjonalnym nie jest konieczne; mogą one jednak zostać przekazane klientowi na jego żądanie.
Opis charakteru i ryzyk opakowanych produktów inwestycyjnych:
Przedsiębiorstwo, które oferuje usługę inwestycyjną łącznie z inną usługą lub produktem, jako element pakietu lub jako warunek tej samej umowy albo pakietu, wobec klienta detalicznego, jest zobowiązane poinformować klientów detalicznych, jeżeli ryzyko wynikające z umowy lub pakietu może różnić się od ryzyka związanego z poszczególnymi elementami rozpatrywanymi odrębnie. Musi przedstawić klientom detalicznym odpowiedni opis pozostałych części umowy lub pakietu oraz sposobu, w jaki ich wzajemne oddziaływanie zmienia ryzyko. Powyższe wymogi nie mają zastosowania w odniesieniu do klientów profesjonalnych.
Informacje o instrumencie finansowym, dla którego dostępny jest prospekt:
Jeżeli firma udostępnia klientom detalicznym informacje o instrumencie finansowym, który jest przedmiotem bieżącej oferty publicznej, i w związku z tą ofertą opublikowano prospekt, musi poinformować tych klientów detalicznych, gdzie prospekt jest udostępniony publicznie, i uczynić to we właściwym czasie przed świadczeniem usług inwestycyjnych lub usług dodatkowych. Powyższe wymogi nie mają zastosowania w odniesieniu do klientów profesjonalnych.
Informacje o wahaniach kursów walutowych:
Jeżeli firma przekazuje klientowi detalicznemu informacje zawierające wskazanie dotyczące wyników historycznych instrumentu finansowego, indeksu finansowego lub usługi inwestycyjnej, a wskazanie to opiera się na danych wyrażonych w walucie innej niż waluta państwa członkowskiego, w którym klient detaliczny ma miejsce zamieszkania, firma musi wskazać odpowiednią walutę oraz przedstawić wzmocnione ostrzeżenia, że zwroty mogą wzrosnąć lub zmaleć w wyniku wahań kursów walutowych. Wymóg ten nie dotyczy klientów profesjonalnych.
2. Rynek docelowy i interwencja produktowa
Instrumenty finansowe różnią się znacznie pod względem zawartego w nich ryzyka. Dlatego emitenci instrumentu finansowego muszą określić dla niego rynek docelowy. W ramach rynku docelowego rozróżnia się rynek docelowy pozytywny i negatywny. Emitent może ustalić, że dana grupa docelowa (np. klienci detaliczni) nie powinna mieć dostępu do produktu, dla którego określono negatywny rynek docelowy. Wynika to zazwyczaj ze złożoności produktu lub ze związanego z nim ryzyka.
Ponadto organ nadzorczy ma możliwość ograniczenia lub zakazania sprzedaży niektórych instrumentów finansowych. Takie ograniczenia i zakazy dotyczą z reguły wyłącznie sprzedaży instrumentów finansowych klientom detalicznym. Zarówno negatywny rynek docelowy, jak i ograniczenia sprzedaży nałożone przez organ nadzorczy służą ochronie klientów detalicznych. Celem jest zapobieżenie inwestowaniu przez klientów prywatnych w instrumenty finansowe nieodpowiednie dla tej grupy docelowej ze względu na ich złożoność lub ryzyko (w szczególności w przypadku wezwań do uzupełnienia depozytu zabezpieczającego). Ochrona ta nie dotyczy klienta zakwalifikowanego jako profesjonalny.
3. Polityka wykonywania zleceń
Podsumowanie polityki realizacji zleceń:
Firma inwestycyjna musi przekazać klientowi detalicznemu podsumowanie swojej polityki wykonywania zleceń (uwzględniające łączny koszt dla klienta). Podsumowanie to musi zawierać łącze do najnowszych danych dotyczących jakości wykonania dla każdego miejsca wykonania zlecenia wymienionego w polityce. Firmy nie mają obowiązku przekazywania klientom profesjonalnym podsumowania spełniającego te szczególne wymogi.
4. Najlepsza realizacja zleceń
Przy realizacji zleceń firma musi podejmować wystarczające kroki, aby uzyskać dla swoich klientów najkorzystniejsze możliwe wyniki. Zastosowanie oraz względne znaczenie właściwych czynników realizacji zleceń będą się różnić w zależności od tego, czy klient jest klientem detalicznym, czy profesjonalnym, mimo że IFB stosuje te same czynniki realizacji zleceń wobec obu kategorii klientów.
Klienci detaliczni:
W przypadku wykonywania zleceń w imieniu klienta detalicznego łączna wartość świadczenia musi być nadrzędnym czynnikiem przy ustalaniu najkorzystniejszego sposobu wykonania zlecenia. Firma inwestycyjna musi wybrać najkorzystniejszy możliwy wynik pod względem łącznej wartości świadczenia, na którą składają się cena instrumentu finansowego oraz koszty związane z wykonaniem zlecenia. Koszty te muszą obejmować wszystkie wydatki ponoszone przez klienta detalicznego bezpośrednio związane z wykonaniem zlecenia, w tym opłaty pobierane przez system wykonania zlecenia, opłaty za rozliczenie i rozrachunek oraz wszelkie inne opłaty uiszczane na rzecz osób trzecich uczestniczących w wykonaniu zlecenia. Firma inwestycyjna powinna uwzględnić wszystkie czynniki, które pozwolą jej uzyskać najkorzystniejszy możliwy wynik pod względem łącznej wartości świadczenia, na którą składają się cena instrumentu finansowego oraz koszty związane z wykonaniem zlecenia. Szybkość, prawdopodobieństwo wykonania i rozrachunku, wielkość i charakter zlecenia, wpływ na rynek oraz wszelkie inne ukryte koszty transakcyjne mogą mieć pierwszeństwo przed bezpośrednimi względami dotyczącymi ceny i kosztów wyłącznie w takim zakresie, w jakim służą uzyskaniu dla klienta detalicznego najkorzystniejszego możliwego wyniku pod względem łącznej wartości świadczenia.
Klienci profesjonalni:
Gdy zlecenia są wykonywane w imieniu klienta profesjonalnego, przy ustalaniu najlepszego wykonania zlecenia można brać pod uwagę wiele czynników. Polityka wykonywania zleceń firmy powinna określać względne znaczenie poszczególnych czynników wykonania lub ustanawiać proces, w ramach którego firma oceni względne znaczenie tych czynników. Względne znaczenie, jakie firma przypisuje tym czynnikom wykonania, musi być ukierunkowane na uzyskanie możliwie najlepszego wyniku przy wykonywaniu zleceń jej klientów profesjonalnych. Cechy klienta (w tym zaklasyfikowanie klienta jako detalicznego lub profesjonalnego) będą wpływać na ocenę względnego znaczenia poszczególnych czynników dokonywaną przez firmę. Co do zasady regulacje oczekują, że cena będzie miała istotne znaczenie dla uzyskania możliwie najlepszego wyniku dla klientów profesjonalnych. Jednakże w pewnych okolicznościach, w odniesieniu do niektórych klientów profesjonalnych, zleceń, instrumentów finansowych lub rynków, polityka może zasadnie przesądzać, że inne czynniki wykonania mają większe znaczenie niż cena dla uzyskania możliwie najlepszego wyniku.
5. Usługi powiernicze i przechowywanie aktywów
Wykorzystanie aktywów przyjętych na przechowanie:
Zgodnie z MiFID II przedsiębiorstwo inwestycyjne może wykorzystywać instrumenty finansowe klienta na potrzeby transakcji finansowania papierów wartościowych wyłącznie za uprzednią wyraźną zgodą klienta, na warunkach z nim uzgodnionych.
W przypadku gdy firma zawiera umowy dotyczące transakcji finansowania papierów wartościowych w odniesieniu do aktywów podlegających bezpiecznemu przechowywaniu, które posiada w imieniu jakiegokolwiek klienta, lub w inny sposób wykorzystuje takie aktywa na własny rachunek lub na rachunek innego klienta firmy, przepisy wymagają, aby:
– firma zapewnia, że kredytobiorca ustanowi na rzecz Klienta stosowne zabezpieczenie;
– bieżąca wartość realizacyjna aktywa przechowywanego w depozycie oraz odpowiedniego zabezpieczenia jest monitorowana codziennie; oraz
– firma zapewnia odpowiednie zabezpieczenie w celu pokrycia różnicy, gdy bieżąca wartość realizacyjna zabezpieczenia jest niższa od wartości aktywów przechowywanych w depozycie, chyba że klient detaliczny wyraził na piśmie zgodę na odmienne rozwiązanie.
6. Ustalenia dotyczące zabezpieczenia poprzez przeniesienie tytułu własności
Firmy nie mogą zawierać uzgodnień dotyczących zabezpieczenia w drodze przeniesienia tytułu własności w odniesieniu do aktywów należących do klientów detalicznych. Zakaz ten nie ma zastosowania do aktywów należących do klienta profesjonalnego.
7. Raportowanie amortyzacji
Firma, która prowadzi rachunek klienta detalicznego obejmujący pozycje w lewarowanych instrumentach finansowych lub transakcjach ze zobowiązaniami warunkowymi, musi poinformować klienta detalicznego w przypadku spadku początkowej wartości każdego instrumentu o 10 procent, a następnie o każdą wielokrotność 10 procent, nie później niż do końca dnia roboczego, w którym próg został przekroczony, lub, jeżeli próg został przekroczony w dniu niebędącym dniem roboczym, do zamknięcia następnego dnia roboczego. Wymogi te nie mają zastosowania do rachunków klientów profesjonalnych.
8. Odpowiedniość i adekwatność
Odpowiedniość:
Jeżeli firma udziela osobistej rekomendacji lub zarządza inwestycjami klienta, jest zobowiązana uzyskać i uwzględnić następujące informacje o kliencie:
– wiedza i doświadczenie klienta w zakresie inwestowania
odnoszące się do konkretnego rodzaju inwestycji lub usługi;
– sytuacja finansowa klienta;
– cele inwestycyjne klienta.
Jednakże przy wydawaniu rekomendacji osobistej lub zarządzaniu inwestycjami na rzecz klienta profesjonalnego lub w jego imieniu firma jest uprawniona do przyjęcia założenia, że w odniesieniu do produktów, transakcji i usług, w zakresie których klient został w ten sposób zaklasyfikowany, posiada on niezbędny poziom doświadczenia i wiedzy, aby zrozumieć ryzyko związane z transakcją lub zarządzaniem jego portfelem. Założenia takiego nie można przyjąć w odniesieniu do klienta detalicznego, a firmy muszą oceniać te informacje odrębnie.
Przedstawiając osobistą rekomendację klientowi będącemu klientem profesjonalnym z mocy prawa (per se professional client), firma może również przyjąć, że klient jest w stanie finansowo ponieść związane z inwestycją ryzyko, zgodnie ze swoimi celami inwestycyjnymi. Ponieważ jednak to założenie ogranicza się do klientów profesjonalnych z mocy prawa, firma nie może go przyjąć w odniesieniu do klientów detalicznych ani klientów profesjonalnych na wniosek (elective professional clients) i musi oceniać te informacje odrębnie.
Firma przedstawia klientowi detalicznemu rekomendacje osobiste i musi przekazać klientom detalicznym raport z oceny odpowiedniości. W przypadku klientów profesjonalnych przekazywanie takiego raportu nie jest jednak konieczne.
Adekwatność:
Oceniając adekwatność w przypadku usług świadczonych bez doradztwa (tj. gdy nie udzielamy spersonalizowanych rekomendacji ani nie prowadzimy zarządzania portfelem), od firmy może być wymagane ustalenie, czy klient posiada doświadczenie i wiedzę niezbędne do zrozumienia ryzyka związanego z oferowanym lub żądanym produktem lub usługą.
Jeżeli w odniesieniu do klienta obowiązuje wymóg oceny stosowności, firma może przyjąć, że klient profesjonalny posiada niezbędne doświadczenie i wiedzę, aby zrozumieć ryzyko związane z danymi usługami inwestycyjnymi lub transakcjami albo rodzajami komunikacji marketingowej lub produktów, w odniesieniu do których został zaklasyfikowany jako klient profesjonalny. Firma nie może przyjąć takiego założenia w odniesieniu do klienta detalicznego i musi ustalić, że klient detaliczny posiada niezbędny poziom doświadczenia i wiedzy.
9. Obowiązek obrotu akcjami
W określonych okolicznościach obowiązuje wymóg obrotu akcjami na wskazanych platformach obrotu. Obowiązek ten może zostać wyłączony w przypadku transakcji takimi instrumentami zawieranych na rzecz klientów profesjonalnych w określonych okolicznościach, lecz nie na rzecz klientów detalicznych.
10. Wynagrodzenie
Depozyty w IFB nie są objęte ustawowym systemem gwarantowania depozytów EU ani EEA. Kwalifikujące się środki są chronione do kwoty 1 000 000 EUR na rachunek w ramach polisy ubezpieczeniowej, na zasadach określonych w warunkach tej polisy (zob. Nasza struktura operacyjna). Mało prawdopodobne jest, aby Państwa prawa wynikające z takiego rozwiązania ulegały zmianie z uwagi na zaklasyfikowanie Państwa jako klienta profesjonalnego. Odsyłamy również do Ogólnego regulaminu.