Oszustwo „Black Money”

Oszustwa z wykorzystaniem „zabarwionych tuszem” lub czarnych pieniędzy oraz „roztworu SSD”

Tak zwane oszustwo na czarne pieniądze to od dawna znany schemat wyłudzeń zaliczkowych, w którym przestępcy twierdzą, że posiadają duże ilości autentycznych banknotów, rzekomo pokrytych powłoką, zabarwionych lub poddanych obróbce chemicznej w celu ukrytego transportu. Ofiarom mówi się, że pieniądze mogą zostać przywrócone do normalnego obiegu wyłącznie za pomocą rzadkiego środka chemicznego, nazywanego często „roztworem SSD”, „płynem aktywującym” lub „środkiem do czyszczenia waluty”.

To wyjaśnienie jest fałszywe. Nie istnieje żadna legalna procedura bankowa, bankowości centralnej, celna, dyplomatyczna ani związana z bezpieczeństwem, w której ważne banknoty byłyby transportowane pod zmywalną czarną powłoką, a następnie „oczyszczane” prywatnym roztworem chemicznym. Cała konstrukcja jest teatralna. Jej celem jest stworzenie pozoru złożoności technicznej oraz nakłonienie ofiary do wpłacenia opłat z góry.

Oszustwo zazwyczaj rozpoczyna się od sygnalizowania statusu. Sprawca może twierdzić, że jest powiązany z byłą głową państwa, rodziną ministra, służbą wywiadowczą, rodziną królewską lub zablokowaną strukturą inwestycyjną. Aby zyskać wiarygodność, okazywane są sfałszowane, skradzione lub wykorzystywane niezgodnie z prawem dokumenty tożsamości. Następnie ofiara jest zapoznawana z rzekomymi „czarnymi banknotami”, zwykle prezentowanymi w walizkach, sejfach, skrytkach lub opakowaniach przypominających przesyłki dyplomatyczne.

Zazwyczaj następuje pokaz. Wybierany jest jeden poczerniały banknot, który pozornie zostaje oczyszczony za pomocą płynu. Efektem jest to, co wygląda na prawdziwy banknot. W rzeczywistości pokaz jest ustawiony. Oszust może podmienić banknot na autentyczny, użyć wcześniej przygotowanej próbki albo usunąć powierzchniową powłokę z jednego prawdziwego banknotu. Pozostała część rzekomej waluty to zazwyczaj bezwartościowy papier lub materiał o niskiej wartości.

Decydującym momentem spieniężenia jest rzekoma potrzeba zastosowania rozwiązania SSD. Ofierze wmawia się, że należy zakupić większą ilość substancji chemicznej, zanim możliwe będzie odzyskanie pełnej kwoty. Po dokonaniu pierwszej płatności pojawiają się kolejne żądania: opłaty celne, koszty legalizacji, koszty magazynowania, eskorty ochrony, wydatki laboratoryjne, zgody bankowe lub ułatwienia dyplomatyczne. Płatności rosną, aż ofiara przestaje płacić.

„Roztwór SSD” nie jest uznanym produktem finansowym ani chemicznym. Akronim ten nie ma stałego znaczenia i bywa dostosowywany przez oszustów do potrzeb danej historii. Może być opisywany jako „roztwór specjalny”, „roztwór zabezpieczający” lub „roztwór do zniszczonej waluty”, lecz żadne z tych określeń nie odpowiada jakiejkolwiek uprawnionej praktyce instytucjonalnej.

Substancje używane do zaczerniania próbek banknotów to zazwyczaj zwykłe materiały, takie jak barwnik, tusz, mieszaniny na bazie jodu, pasta do butów, powłoka węglowa, wosk, klej lub związki zawarte w markerach. Materiały te nie są dowodem ukrytej wartości. Są rekwizytami.

Z punktu widzenia ryzyka bankowego każdą propozycję dotyczącą czyszczenia, aktywacji, uwolnienia lub przywrócenia gotówki fizycznej należy traktować jako oszukańczą. Ryzyko to nie ma wyłącznie charakteru finansowego. Ofiary mogą być również narażone na zarzuty karne, jeżeli świadomie uczestniczą w obrocie ukrytą gotówką, podejrzanymi o sfałszowanie banknotami, niezgłoszoną walutą lub środkami rzekomo objętymi sankcjami.

Klienci, pośrednicy i kontrahenci powinni niezwłocznie odrzucać takie propozycje. Nie należy przekazywać żadnych środków, podpisywać żadnych dokumentów ani odbywać żadnych spotkań w cztery oczy. Całą korespondencję, dokumenty tożsamości, dyspozycje płatnicze, zdjęcia, nagrania wideo, numery telefonów, adresy e-mail, adresy portfeli oraz dane rachunków bankowych należy zachować na potrzeby organów ścigania oraz wewnętrznej weryfikacji w zakresie compliance.

Wniosek jest jednoznaczny: programy odzyskiwania „czarnych pieniędzy” stanowią oszustwa. „Rozwiązanie SSD” nie istnieje jako legalny instrument bankowy. Jakakolwiek inwestycja, opłata lub płatność za pośrednictwo związana z taką propozycją zostanie niemal na pewno utracona.